آرشیو وبلاگ مهر 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386

لینک ها نیلو
شهابی
مادر
سیما
هدیه
نیلوفر
کاش بودی تا دلم تنها نبود
طراحی وب سایت
قالبهای رایگان وبلاگ

خروجی وبلاگ

www.silax.blogfa.com/ منبع کد اهنگ مینوس

زندگي فرصت بس کوتاهيست

تا بدانيم که مرگ   آخرين نقطه پرواز پرستو ها نيست

مرگ هم حادثه است

مثل افتادن برگ که بدانيم پس از خواب زمستاني خاک

 نفس سبزبهاري جاريست

تقدیم  به  عشقم  و کسی  که   تو دنیا  بیشتر از همه دوسش دارم

دل من با همه وسعت خویش،

 تنگ یک احساس است.

حسی از جنس بلوغ،

حسی از جنس نگاه،

حس اینکه دست من،

 گرمی دست پر از مهر تو را درک کند.

 دل من ترسو نیست،

 چونکه یاد تو در اوست.

 لبم از خنده پر است، چون تو را می خواند

چه کسی  میگوید که گرانی اینجاست؟؟؟؟؟

دوره   ارزانیست

چه   شرافت  ارزان

تن اوریان  ارزان

آبرو  قیمت یک  تکیه نان

و چه تخفیف  بزرگی  خورده است

قیمت  هر انسان

چه کسی میگوید  که گرانی  اینجاست؟؟

  دست هایت را آرزو کردم

     آن را از من مضایقه نکن

         انتظار چشمانت را کشیدم

            آن را از من مضایقه نکن

                قلبم جام شکسته است

                    دلم در حسرت خنده

                         به یک دیدار راضی هستم

                              آن را از من مضایقه نکن

ما به هم نمیرسیم حتی با نذرو نیاز شاید که خدا دلش نمیخواد

ما به هم نمیرسیم حتی اگه آسمون تا صبح از چشماش بارون بیاد

ما به هم نمیرسیم حتی که فرشته ها برن پیش خدا وساطت بکنن

ما به هم نمیرسیم انگار که دیگه باید به دوری از تو عادت بکنم

حالا میتونم که فقط عکسای تو رو ببوسم

تو که نیستی پیش من از دوریت دارم میپوسم

ما به هم نمیرسیم انگار قسمت همینه دوری و حسرت و قلبی آتشین

ما به هم نمیرسم انگار دیگه نمیشه چشم من چشمای تورو ببینه

کنار  هر قطره  اشکم هزاران خاطره دفنه

انقدر خاطره داریم که گویی قد یک قرنه

گلو میسوزه از عشقت عشقی که مثل  زهره

ولی بی عشق تو هر دم خنده با لبهای من قهره

درسته  با منی اما  به این بودن  نیازارم

تو که حتی با چشماتم  نمیگی آه دوست دارم

اگه گفتی دوست دارم فقط بازیی لبهات بود

وگرنه رنگ خود خواهیت نشسته روی چشمات بود

هر چی عشقه توی دنیا من میخواستم مال ماشه

ولی تو هر گز نخواستی  بینمون غصه نباشه

گله میکنم من از تو   از تو که این همه بی رحمی

هزار بار مردم از عشقت تو که هیچ وقت نمی فهمی

چشام هم زاد اشکوخون دلم همسایه  آهه

زمونه گرگو  عشق تو  شبیه مکر روباه

تو اینقر خواستنی هستی که این  آدم نمی فهمه

اگه لبخند به لب داری دلت از سنگ و بی رحمه

ببخش خوبم اگه این عشق  حیلیه تو رو رو کرد

نفرین به دل ساده که به چنگال تو خو کرد

  بهش بگین همین روزا  توی دلم میکشمش

              خدا نیاره اون روزو بیفته  چشمم به چشش

  دیونه بود اما منم دیونه تر از عشق اون

            قلبمو زد به نامشو   پر زدو رفت از آشیون

   هر کی اومد تو زندگیم  می بردمش تا  آسمون 

             امروز میشد رفیق رام  فردا واسم بلای جون

  نمیشه قلب عاشقو به دست هر کسی  سپرد

             نمیدونم بد میاورد یا چوب سادگیشو خورد

  هر چی که به سرم اومد تقصیر هیچ کسی  نبود

      هر چی که بود پای خودم  تو قصه هام کسی نبود

هیچ کسی عاشقم نشد هیشکی سراغم نیومد

          جواب کار خودمه      هرچی بلا سرم اومد

   تقصیر  هیچ کسی نبود  هرچی که بود به پای من

          فقط تو بعد از این نیا  میون لحظه های  من

   رفاقتت مال خودت منت نزار  رو ی سر م

           این قصه ها تموم شده  دیگه نیا دور و برم

      هر چی که به سرم اومد تقصیر  هیچ کسی  نبود

    هر چی که بود پای خودم تو لحظه هام کسی  نبود

آی خدا دلگیرم ازت      ای زندگی  سیرم ازت

ای  زندگی  میمیرمو     عمرمو میگیرم  ازت

این  غصه های  لعنتی    از خنده دورم  میکنه 

این نفس های  بی هدف    زنده به گورم میکنه

چه  حس و حال خوبیه     ثانیه های  آخره

فرشته مردن من         منو از این جا  میبره

وای خدا دلگیرم ازت    آی  زندگی  سیرم ازت

آی زندگی می میرمو       عمرمو میگیرم ازت

چه اعتراف تلخیه          بی تو رسیدم ته خط

 وقت خلاصی از هوس   وای  دنیا بی زارم ازت

توجه  : این نوشته ها درد دلهای  یه بیمار روانیه  شما  زیاد جدی  نگیرینش

یک سبد آرزوی کال

 کاشکی یه روز با هم دیگه سوار قایق میشدیم

        دور از چشای آدما هر دو مون عاشق میشدیم

 کاش آسمون با وسعتش تو دستامون  جا میگرفت

         گلای سرخ دلمون کاش بوی دریا میگرفت

 کاشکی یه ماهی قشنگ برای ما فال میگرفت

          برامون از فرشته ها امانتی بال میگرفت

به  نام  حق

 این وبلاگ رو  به خاطر کسی ساختم که  دوستش دارمو

 و اون ازم خواست تا این وبلاگ رو  بسازم

 اون کسی که اومد و مرحم دردام شد و

 امیدوارم تا آخر  بتونم بهش تکیه کنم و تا آخر تکیه گاهش باشم

     نیلو فر  کسی بود که اومد و تو مرداب دل من ریشه کرد

       خدا حافظ ای نورو امیدو ترانه

                         خدا حافظ ای شورو عشقو شبی شاعرانه

      خدا حافظ ای هستی و هر چه دارم

                         خدا حافظو  این است پایان نا مه

     خدا حافظ ای پاکی و مهربانی و صدا قت

                         خدا حافظ ای همه یک رنگی و صراحت

     خدا حافظ ای مغرور من  ای سنگدل

                         باور نمی کردم ولی رفتی از پیشم چه راحت

      خدا حافظ ای اشتیاق با تو بودن

                        خدا حافظ ای آرزوی دل ربودن

      خدا حافظ ای زندگی و بی وجودت زنده بودن

                      همیشه مسعله این است بودن یا نبودن؟

       خدا حافظ ای آن که میگفتی همیشه

                        بی تو هر گز زندگی کردن نمیشه

       خدا حافظ ای روشنای ای بی وجودت زنده بودن

                        دیگه این بار تیشه زدی به ریشه